به نام خدا

گاهی عشق ؛


یعنی پای برهنه روی گداخته های آتش راه رفتن ؛ ولی وقتی که در وادی عشق قرار گرفتی ، آتش های گداخته بسان گلبرگ های نرم و لطیف را زیر پای خودت احساس خواهی کرد و از هیچ غُل و زنجیری پروایی در سر نخواهی داشت ؛ زیرا تو در اثر قدرت عشق ، سوزندگی آتش را به گونه ای دیگر احساس خواهی کرد و آن را به جان خریداری و این شعبده معمار بزرگِ عشق است .